Amr B. Dînâr Nedir?
Tâbiîn devri Mekke fukahasından, müctehid, muhaddis.
Türkiye Diyanet Vakfı İslam Ansiklopedisi kaynaklarına göre ve dini literatürde sıklıkla araştırılan Amr B. Dînâr Nedir? hakkında merak edilen tüm fıkhi, tarihi ve tefsir yönündeki bilgileri, anlamını ve detaylarını rehberimizden sahih kaynaklara dayalı olarak okuyabilirsiniz.
Aslen İranlı olup 45 (665) veya 46 (666) yılında doğdu. Arap kabilelerinden Cumah’ın himayesine girmiş olmasından dolayı velâ yoluyla mevâlîdendir. Biri dışında bütün dişleri dökülmüş olduğu için el-Esrem lakabıyla anılır. Abâdile başta olmak üzere Ali b. Ebû Tâlib, Câbir b. Abdullah, Ebû Hüreyre, Berâ b. Âzib gibi önde gelen sahâbîlerden; Saîd b. Müseyyeb, Saîd b. Cübeyr, Tâvûs, Mücâhid, İkrime, Vehb b. Münebbih, Atâ b. Ebû Rebâh, Atâ b. Yesâr ve Sâlim b. Abdullah gibi tâbiîn neslinin büyüklerinden hadis dinledi. Fıkıh ve hadiste temayüz etti.
Atâ b. Ebû Rebâh’tan sonra Mekke’de fetva mercii olan ve Ali b. Medînî’nin, hadis sahasında eser veren ilk altı kişiden (İbn Şihâb, Amr b. Dînâr, Katâde b. Diâme, Yahyâ b. Ebû Kesîr, Ebû İshak, Süleyman b. Mihrân el-A‘meş) biri olarak zikrettiği Amr b. Dînâr’ın sika oluşu ve rivayetlerinin sıhhati konusunda hadis otoriteleri ittifak etmişlerdir. Süfyân b. Uyeyne ondan duyduğu bir hadisi başkasından duyacağı yirmi hadise tercih ettiğini söylerdi. Amr b. Dînâr eksik bırakılmaması şartıyla hadislerin mâna olarak naklini câiz görmüştür. Diğer taraftan, daha sonra değiştirebileceği endişesiyle kendi görüşlerinin yazılmasını istemezdi. Ca‘fer es-Sâdık, İmam Mâlik, Şu‘be, Katâde, İbn Cüreyc, İbn Ebû Necîh, Eyyûb es-Sahtiyânî, Süfyâneyn (Süfyân es-Sevrî ve Süfyân b. Uyeyne), Hammâdeyn (Hammâd b. Seleme ve Hammâd b. Zeyd) gibi büyük âlimler kendisinden rivayette bulunmuşlardır.
Kaynaklarda, gerek fıkıh gerekse hadis konusunda akranlarının birçoğundan üstün olduğu belirtilen Amr b. Dînâr’a Şiîlik isnadında bulunulmuşsa da bu isnadın gerçekle bir ilgisi yoktur. 126 (veya 125) yılında seksen yaşlarında iken vefat etti.
KAYNAK
📚 Kaynakça ve Referanslar
- İbn Sa‘d, eṭ-Ṭabaḳāt, V, 479-480.
- Ali b. Medînî, Kitâbü’l-ʿİlel (nşr. Abdülmu‘tî Emin Kal‘acî), Haleb 1400/1980, s. 19-20, 40.
- Râmhürmüzî, el-Muḥaddis̱ü’l-fâṣıl (nşr. M. Acâc el-Hatîb), Beyrut 1971, s. 614-615.
- İbn Ebû Hâtim, el-Cerḥ ve’t-taʿdîl, VI, 231.
- Nevevî, Tehẕîb, I/2, s. 27.
- Zehebî, Aʿlâmü’n-nübelâʾ, V, 300-307.
- a.mlf., Târîḫu’l-İslâm, Kahire 1368, V, 114-115.
- a.mlf., Teẕkiretü’l-ḥuffâẓ, I, 113-114.
- Fâsî, el-ʿİḳdü’s̱-s̱emîn, VI, 374-376.
- İbn Hacer, Tehẕîbü’t-Tehẕîb, VIII, 28-30.
- M. Ebû Zehv, el-Ḥadîs̱ ve’l-muḥaddis̱ûn, Kahire 1378/1958, s. 176, 184.
Bu Terimi Paylaş
İslami terimler kılavuzunu kopyalayıp sevdiklerinizle paylaşabilirsiniz.
💡 Diğer İlginç Terimler
Abdullah b. Mes‘ûd’un seçkin talebesi, Kûfe fıkıh ve tefsir mektebinin önde gelen temsilcilerinden.
II. (VIII.) yüzyılda ortaya çıkan Kûfe merkezli fıkıh ekolüne verilen ad.
Kur’ân-ı Kerîm’in erişilmez üstünlüğünü ifade eden terim, bu konuda yazılan eserlerin ortak adı.
Seyyid Ahmed Han’ın düşünceleri etrafında Abdullah Çekrâlevî tarafından Hindistan’da oluşturulan cemaat.
Tebeu’t-tâbiîn neslinden muhaddis, ricâl âlimi.